Konwencja CMR – co obejmuje i reguluje umowa?

Dziś chcemy poruszyć temat dotyczący Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (cmr) i protokołu podpisania, sporządzonego w Genewie dnia 19 maja 1956 r. Jednogłośnie uznałyśmy, iż prowadząc bloga z zakresu transportu i prawa powinnyśmy wyjść od podstaw, dlatego też pierwszy wpis poświęcony został jednemu z podstawowych aktów prawnych, który reguluje wykonywanie zarobkowego przewozu drogowego towarów.

Konwencja CMR – co to jest?

Konwencja CMR jak ją potocznie wszyscy w branży TSL nazywamy, została podpisana 19 maja 1956 r. po niemalże trwających 10 pracach nad jej formą i treścią. Weszła w życie 2 lipca 1961 r. Co ważne Polska ratyfikowała Konwencję 27 kwietnia 1962 r. Na dzień dzisiejszy stronami Konwencji CMR jest ponad 50 państw, w tym wszyscy członkowie Unii Europejskiej.

Należy mieć na uwadze, iż Konwencja CMR jest wielostronną konwencją międzynarodową o zasięgu międzykontynentalnym, która w sposób absolutnie jednolity reguluje umowę międzynarodowego przewozu drogowego towarów. Oznacza to, iż jest aktem prawnym, które należy stosować bezpośrednio. Co za tym idzie, sądy w krajach, które są stronami Konwencji CMR maja obowiązek stosować jej przepisy niezależnie od woli stron umowy przewozu. Nie ulega wątpliwości zatem, iż strony umowy przewozu nie mogą się wspólnie umówić, że nie będę stosować przepisów Konwencji CMR czy też zastosują inne przepisy.

Konwencja CMR jako ratyfikowana za zgodą sejmu umowa międzynarodowa stała się częścią polskiego porządku prawnego. W hierarchii aktów prawnych ma ona pierwszeństwo przed innymi polskimi ustawami takimi jak kodeks cywilny czy ustawa Prawo przewozowe. Jednakże biorąc pod uwagę częstokroć bardzo ogólny charakter norm Konwencji CMR, wykształciła się praktyka, polegająca na szukaniu odpowiednich regulacji prawnych właśnie w krajowych aktach prawnych.

Konwencja CMR – kiedy stosujemy?

Konwencja CMR ma zastosowanie przy wykonywaniu zarobkowego przewozu drogowego towarów, których miejsce nadania i miejsce przeznaczenia znajdują się w dwóch różnych krajach. Oznacza to, że transport krajowy regulowany jest odrębnymi przepisami. I tak dla przykładu w Polsce jest to ustawa Prawo przewozowe Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. (Dz.U. Nr 53, poz. 272), w Niemczech m.in. kodeks handlowy księga IV, w Norwegii ustawa transportowa. Co za tym idzie, polscy przewoźnicy wykonujący transporty kabotażowe na terenie poszczególnych krajów, powinni pamiętać, iż umowy przewozu transportu kabotażowego podlegają zupełnie odrębnym przepisom.

Konwencja CMR chociaż liczy sobie przeszło 60 lat, a branża transportowa znacząco zmieniła się na przestrzeni sześciu dekad, nie została ona nowelizowana adekwatnie do rozwoju gospodarczego. Dwie nowelizacje, które miały miejsce w 1978r. oraz 2008r. moim zdaniem są niewystarczające. Kiedy spojrzymy na to jak na przestrzeni ostatnich lat ewoluowała branża transportowa, jak zmieniały się w niej zwyczaje, czy jak chociażby spedycja została wyparta przez instytucje przewoźnika umownego, ale o tym przy innej okazji.

Nowelizacja konwencji CMR z 1978 r.

Nowelizacja z 1978 r. wprowadziła zmianę sposobu ustalania kwotowej granicy wysokości odszkodowania, natomiast nowelizacja z 2008r. dotyczyła jedynie elektronicznego listu przewozowego. Istotnym faktem jest, iż Polska do dnia dzisiejszego nie ratyfikowała tego protokołu.

Warto w tym miejscu podkreślić, iż są elementy umowy przewozu obecnie funkcjonującej w obrocie gospodarczym w żaden sposób nieuregulowane przepisami Konwencji CMR. Co ciekawe, taki był zamysł jej twórców. Mieli oni bowiem na celu uregulowanie warunków umowy międzynarodowego przewozu towarów, w szczególności dokumenty używane przy realizacji takiej umowy oraz odpowiedzialność przewoźnika. Mamy zatem do czynienia z sytuacją, gdy Konwencja porusza pewne problemy, jednakże w żaden sposób ich nie reguluje.

Odnosząc się do art. 1 ust. 4 jasno określa jakie przewozy nie są uregulowane na łamach Konwencji.

Konwencja CRM – czego nie reguluje?

  • odpowiedzialności przewoźnika za niepodstawienie środka transportu, czyli za nierealizowanie uprzednio zawartej umowy przewozu
  • przesłanek ważności umowy przewozu
  • zobowiązań pobocznych takich jak godziny wolne od opłat podczas postoju na załadunku bądź rozładunku
  • konieczności dostarczenia dokumentów przewozowych zleceniodawcy w określonym terminie

Ze szczegółami w przedmiocie nieuregulowanych przez Konwencje CMR elementów umowy przewozu, powrócimy do Państwa niebawem.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *